Jakarta - pierwsze starcie

Najpierw trochę informacji o Jawie, na którą przybylismy i samej Jakarcie.

Jawa – wyspa w Azji Południowo-Wschodniej, jedna z Wielkich Wysp Sundajskich. Należy do Indonezji, a największe miasto wyspy, Dżakarta, jest stolicą tego kraju. Jest najludniejszą wyspą na świecie, zamieszkuje ją 151,6 mln osób (62% ludności Indonezji). Na obszarach nizinnych Jawy Centralnej na jeden km² przypada 2000 osób. Powierzchnia Jawy to 126,7 tys. km², co daje jej trzynaste miejsce wśród wysp na świecie i piąte w Indonezji.

Pochodzenie nazwy wyspy jest niejasne. Jedna możliwość zakłada, że wcześniej podróżnicy z Indii nazwali tak wyspę z powodu gęsto niegdyś tu rosnącej jáwa-wut, natomiast do tego czasu wyspa otrzymywała różne nazwy. Istnieją też inne możliwości: słowo jaú i jego wariacje oznaczają „nieznany, odległy”. Natomiast w sanskrycie słowo yava oznacza jęczmień, z którego niegdyś słynęła wyspa.

Jawa leży na wschód od Sumatry oraz na zachód od Bali. Na północy znajduje się Borneo, natomiast na południu Wyspa Bożego Narodzenia. Jawa jest wyspą głównie wulkanicznego pochodzenia. Znajduje się na niej pasmo górskie, tworzące grzbiet rozciągający się ze wschodu na zachód. Pasmo to tworzą stożki wulkaniczne, które dawniej były aktywne. Najwyższym wulkanem jest góra Semeru (3676 m n.p.m.). Najaktywniejszym wulkanem na Jawie, a także w całej Indonezji, jest Merapi (2968 m n.p.m.).

Najdłuższa rzeka wyspy to Solo o długości 540 km. Rzeka ma swoje źródła w wulkanie Lawu i ujście w Morzu Jawajskim.

Administracyjnie wyspa jest podzielona na cztery prowincje (Banten, Jawa Zachodnia, Jawa Wschodnia i Jawa Środkowa), jeden region specjalny (Yogyakarta) oraz jeden okręg specjalny (Dżakarta).

Pomimo dużej populacji oraz wielkości obszaru wyspy Jawa jest etnicznie homogeniczna. Dwie grupy etniczne mają swoje korzenie na wyspie – Jawajczycy oraz Sundajczycy. Trzecią grupą są Madurowie, zamieszkujący wyspę Madura, którzy migrowali na Jawę Wschodnią od XVIII wieku. Jawajczycy stanowią 2/3 populacji wyspy, Sundajczycy – 20%, natomiast Madurczycy – 10%.

Dominującym językiem na wyspie jest jawajski, jednakże większość mieszkańców wyspy jest dwujęzyczna i porozumiewa się także po indonezyjsku. Religią dominującą na wyspie jest islam (ponad 90%). Małe enklawy hinduskie można znaleźć na całej Jawie, jednakże największe skupisko wyznawców tej religii znajduje się na wschodnim wybrzeżu wyspy – najbliższym Bali – głównie wokół miasta Banyuwangi. Chrześcijańskie komuny znajdują się głównie w większych miastach, a w niektórych rejonach wiejskich południowo-centralnej Jawy jest silnie rozpowszechniony kościół łaciński. Wyznawcy buddyzmu również skupiają się przede wszystkim w większych miastach. Wiara ta jest rozpowszechniona głównie wśród Chińczyków.

Mieszkańcy Jawy trudnią się przede wszystkim rolnictwem. Warunki klimatyczne panujące na wyspie sprzyjają dużym zbiorom w ciągu roku. Uprawy ryżu, manioku, kukurydzy, orzeszków ziemnych, herbaty, trzciny cukrowej, palmy kokosowej, kakaowca, kauczukowca.

Występują tu gleby powstałe na skałach magmowych – głównie powulkaniczne.

Dżakarta (indonez. Jakarta, dawn. Batavia) – stolica Indonezji, w północno-zachodniej części Jawy, druga aglomeracja świata z 31 760 000 mieszkańców. Nazwa pochodzi od słów "jaya karta" , tzn. "wielkie zwycięstwo".

Wcześniejsze nazwy miasta to: Sunda Kelapa (397–1527), Jayakarta (1527–1619), Batavia (1619–1942) oraz Djakarta (1942–1972).

Herb Jakarty

Dżakarta jest położona na północno-zachodnim wybrzeżu Jawy, przy ujściu rzeki Ciliwung do zatoki Dżakarta, która jest częścią Morza Jawajskiego. Północna część Dżakarty jest równinna i leży na wysokości ok. 8 m n.p.m. Jest to przyczyną częstego zalewania miasta wodami morskimi. Południowa część jest pagórkowata. Przez miasto przepływa ok. 13 rzek, głównie płynących z południa w stronę Morza Jawajskiego. Najważniejszą rzeką jest Ciliwung, która dzieli miasto na części wschodnią i zachodnią.

Oficjalnie Dżakarta nie jest miastem, ale prowincją ze specjalnym statusem stolicy Indonezji. Miasto jest administrowane tak, jak każda inna prowincja indonezyjska. Przykładowo Dżakarta ma gubernatora (zamiast burmistrza) i jest podzielona na kilka podregionów, z których każdy ma swój system administracyjny. Dżakarta, jako prowincja, jest podzielona na 5 miast (kota), wcześniej gminy, każda kierowana przez burmistrza, i jedną kabupaten zarządzaną przez bupati.

Lista miast Dżakarty:

Dżakarta Centralna (Jakarta Pusat, populacja: 926 562) jest najgęściej zaludnioną dzielnicą. Znajduje się tu większość wieżowców miasta. Tutaj znajdują się siedziba rządu, Centralny Bank Indonezji, meczet Istiqlal, duże centrum handlowe oraz wiele muzeów.

Dżakarta Wschodnia (Jakarta Timur, populacja: 2 614 642)

Dżakarta Północna (Jakarta Utara, populacja: 1 421 265)

Dżakarta Południowa (Jakarta Selatan, populacja: 1 893 959)

Dżakarta Zachodnia (Jakarta Barat, populacja: 1 635 278)

Jedyną regencją Dżakarty są:

Wyspy Seribu (Kepulauan Seribu, populacja 21 679), wcześniej stanowiła poddzielnicę Północnej Dżakarty.

Miasto zostało założone pod koniec IV w. jako Sunda Kelapa. W 1527 r. znalazło się pod kontrolą sułtanatu Bantam (wówczas zmieniono jego nazwę na Jayakarta, tj. Wielkie Zwyciestwo).

Chwilowo goscili tu Portugalczycy.

Pod koniec XVI w. na Jawie pojawili się Holendrzy. W 1619 r. Holendrzy pod dowództwem Jana Pieterszoona Coena zdobyli miasto i założyli na jego terenie twierdzę Batavia, która stała się główną siedzibą holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej i kolonii holenderskiej Indii Wschodnich, nazywane też Djakarta. W 1740 r. miała tu miejsce masakra chińskiej ludności, nazwana Batavia 1740. Silne trzęsienie ziemi zniszczyło miasto w 1699 r. Po kilku latach w rękach brytyjskich w 1814 r. Batavia powróciła w ręce Holendrów.

W okresie 1942–1945 miasto znajdowało się pod okupacją wojsk japońskich. Po II wojnie światowej, mimo ogłoszenia niepodległości, miasto zostało zajęte przez Holandię. Dopiero w 1949 r. miasto znalazło się w niepodległej Indonezji i stało się jej stolicą. W 1950 r. stolica została przemianowana na Dżakartę.

Miasto jest siedzibą ASEAN. W mieście są dwa czynne porty lotnicze: Soekarno-Hatta i Halim Perdanakusuma oraz nieużywany już Kemayoran. W Dżakarcie odbyły się Igrzyska Azjatyckie 1962 roku oraz wybory Miss World w 2013 roku.

Po odświeżeniu się w hotelu ruszyliśmy zwiedzić tzw. Stare Miasto, choć słowo starówka dalece odbiega od naszego określenia tego słowa. Po wyjściu z hotelu, poza gorącem i duchota uderzył nas chaotyczny zgiełk uliczny..Na pobliskim skrzyżowaniu ruchem kierował nie policjant, a... samozwwanczy cywil, który robił to... za drobną opata przez przejezdzajacych!

Podążaliśmy wzdłuż kanału Kali Krukut, który był niegdyś żeglowny.

Tu oglądaliśmy po holenderskie zabytkowe kamienice.

Następnie przechodziliśmy obok budynku muzeum indonezyjskiego banku centralnego, który do niedawna był w rękach holenderskich.

Nieopodal było muzeum handlu.

Przeszliśmy koło dworca Jakarta Kota

Po drodze obserwowalismy kolorowe rowery z kapeluszami.

Udaliśmy się na centralny plac starowki:

Taman Fatahillah.

Tu podziwialismy ratusz

oraz pałac (XVIII wiek). w którym znajduje się muzeum ceramiki.

Przy placu rozstawione są stare armaty.

W jednym z budynków przy placu znajduje się słynna kawiarnia Batavia, położona na dwóch piętrach, której wnętrza mają swój styl.

Tu wypiliśmy kawę, która była niezła i posililismy się co nieco.

Na placu budziliśmy zainteresowanie miejscowych,którzy chcieli robić sobie z nami zdjęcia. Tak w ogóle, to w Jakarcie nie widać turystów.

Potem pojechaliśmy na Plac Centralny, by pidziwiac jeden z największych pomników na świecie, bo mierzący aż 132 m wysokości Pomnik Wolności (Monumen Nasional). Pomnik Narodowy, w skrócie też Monas lub Tugu Monas, to pomnik pamięci znajdujący się pośrodku placu Medan Merdeka w środkowej Dżakarcie. Monas powstał, aby upamiętnić opór i walkę narodu indonezyjskiego w uzyskaniu niepodległości od rządu kolonialnego Królestwa Holenderskiego . Budowę rozpoczęto 17 sierpnia 1961 r. na polecenie Prezydenta Soekarno i zainaugurowano do chwili otwarcia dla publiczności 12 lipca 1975 r. przez Prezydenta Suharto. Pomnik ten zwieńczony jest płomieniem pokrytym płatkami złota o wadze 50 kg, który symbolizuje płonącego ducha walki narodu indonezyjskiego.

W pobliżu był pałac prezydencki z warta honorową, choć jak dowiedzieliśmy się, prezydent urzęduje 80 km pod Jakarta, bo tam jest czystsze powietrze. Tak w ogóle to jest plan przeniesienia stolicy na Borneo.

Zrobiliśmy potem objazd oglądając zabudowania ministerstw, Muzeum Narodowe, którego zbiory obejmują wszystkie epoki historyczne w dziejach Indonezji, ciekawy pomnik przedstawiajacy zaprzeg, wielką Ambasade USA, gmach biblioteki narodowej, kościół protestancki św. Eliasza meczet Masjid Istiqlal – największy w Azji Południowo-Wschodniej, katedrę katolicką.