Podróż

Przybyliśmy na warszawskie lotnisko Okęcie. Po odstaniu w dlugasnej kolejce do odprawy bagażowej i przejściu kontroli bezpieczeństwa i paszportowej dotarliśmy pod bramkę 19N.

Przez okno zauważyliśmy, że nasz Airbus A320 Qatar Airways już na nas oczekiwał.

Wejście na pokład odbyło się sprawnie, głównie dzięki pomocy uśmiechniętych, śniadych stewardes.

W samolocie były ekrany umozliwiajsce sledzenie lotu, oglądania filmów, słuchania muzyki i grania w gry. Instruktaż bezpieczenstwa odbywał się na ekranach na podstawie filmu że scenami z różnych stron świata.

Do dyspozycji pasażera były poduszka, kocyk, słuchawki, pakiet czystości.

Przed startem dzieci otrzymały upominki od Qatar Airways.

Wystartowaliśmy planowo. Nasz samolot poszybował w górę przy przepięknej pogodzie, umożliwiającej nam podziwianie szachownicy polskiej ziemi.

Podczas lotu nieustannie nas karmiono. Najpierw przystawka z drinkiem, potem bogaty obiad do wyboru (wołowina, kurczak,pasta) z deserem. Po obiedzie kawa i znów słodycze.

Lecieliśmy nad Słowacja, Wegrami, Rumunia, Morzem Czarnym, Turcją,

Iranem, Zatoką Perska.

Po ok. 5 godzinach lotu ujrzelismy wybrzeże Qataru.

Samolot okrążył stolice Doha i wylądowaliśmy na Hammad International Airport. Lot trwał 5h 20 min.

Przy wyjściu z samolotu buchnelo na na nas żarem jak z piekarnika. Było 43C! (o godz. 16:30). Transport do terminala odbywał się autobusem, który na szczęście był klimatyzowany. Autobus jechał długo, to wjezdzajac pod ziemię, to wyjeżdżając na powierzchnię W oddali, w przymgleniu widać było wieżowce Doha.

Terminal lotniska jest ogromny.

Na lotnisku były ciekawe miejsca zabaw dla dzieci, ogród.

Po przejściu kontroli bezpieczeństwa zlokalizowalismy nasza Gate do Jakarty: C33. Należało tam dojechać autonomicznym pociągiem (choć można było tam iść pieszo, co zabraloby trochę czasu, którego mieliśmy niestety mało). I tak przybyliśmy pod bramkę prawie "na styk", bowiem boarding rozpoczynal się już na godzinę przed odlotem.

I nic dziwnego, bowiem znów należało odbyć długa drogę autobusem przez "piekarnik". Podjechaliśmy w końcu pod naszego ogromnego Airbusa A350.

Tu znów sprawne wejście na pokład i znalezienie swoich miejsc. Dzieci znów dostały prezencik. Instruktaz bezpieczeństwa i udogodnienia na ekranie podobnie jak poprzednio. Dodatkowo mogliśmy oglądać start naszego samolotu z kamerki umieszczonej na ogonie samolotu.

Nim wystartowalismy, rzuciliśmy się na grę w Milionerów.

Wystartowaliśmy planowo (przed nami było 8 h 20 min. lotu),

samolot skręcił nad Zatokę Perska.

Niedługo później mijaliśmy Dubaj,

po czym wlecieliśmy nad Ocean Indyjski. W międzyczasie oczywiście karmiono nas sowicie (3 rodzaje kolacji do wyboru).

Nad Zatoką Arabska mijaliśmy burzę. Potem przelatywalismy nad Indiami, ale wtedy też próbowaliśmy spać. Ok. 24:00 polskiego czasu, ale de facto 5:00 czasu indonezyjskiego pobudka na śniadanie. Były 3 do wyboru. My wzięliśmy na słodko.

Podczas śniadania, gdzieś w okolicach Nikobarow wpadliśmy w burzę i były solidne turbulencje. Zaczęło świtać i zobaczyliśmy chmury burzowe z rozblyskami.

Wlecieliśmy nad Ciesnine Malajska. Mijając Malezje i Kuala Lumpur obserwowalismy wschód słońca.

Minęliśmy Singapur i przekroczyliśmy równik i znaleźliśmy się na półkuli południowej.

Podchodząc do lądowania w Jakarcie obserwowalismy bajkowe cumulusy i odbicie słońca w wodach Morza Jawajskiego.

Podchodząc od strony morza ujrzelismy wkrótce liczne statki na redzie, a następnie Jacarte z wieżowcami i... polami ryżowym.

Samolot usiadł miękko na pasie startowym Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Sukarno.

Uderzyła nas soczystosc zieleni w przymglonym krajobrazie.

Choć byliśmy niedospani, nie był to sen: byliśmy na Jawie!

Wyszliśmy z samolotu przez rękaw, ale czuć było równikowa duchote.

Pierwszym punktem pobytu było wykupienie wizy. Koszt 35$. To płatność gotówką. Karta 10% drożej. Wizę stanowiła karteczka, jak paragon ze sklepu. Potem byla odprawa paszportowa automatyczna, ale coś z nią było nie tak, bo cześć z nas musiała przej odprawę w okienku. Tu zabrano nam "paragoniki" i wklejono do paszportu podobnej wielkości karteczkę. Co ciekawe, przy odprawie automatycznej "paragonik" zostawal i był problem, żeby go nie zgubić. W hallu lotniska wymieniliśmy w jedynym tam kantorze dolary na rupie indonezyjskie. Kurs za 1 dolara 16050 rupii, ale tylko w przypadku najnowszych banknotów dolara. Za nieco starsze, to cena 14500. W hallu lotniska było natomiast wiele punktów oferujacych indonezyjskie karty SIM do telefonu, z czego skorzystaliśmy.

Po wyjściu na zewnątrz buchnelo na nas gorące i wilgotne powietrze. Otoczenie dworca lotniczego (jak się później okazalo to syndrom całej Jakarty) charakteryzowalo się duża ilością betonu. Na wysokich betonowych podporach przebiegala tam kolejka miejska.