Borobudur

Borobudur, również transkrybowany Barabudur (indonezyjski Candi Borobudur) to świątynia buddyjska mahajany z VIII-IX wieku w pobliżu miasta Magelang i miasta Muntilan w środkowej Jawie.

Zbudowana jest z szarego kamienia podobnego do andezytu świątynia składa się z dziewięciu ułożonych w stos platform, sześciu kwadratowych i trzech okrągłych, zwieńczonych centralną kopułą. Jest ozdobiona 2672 płaskorzeźbami i pierwotnie 504 posągami Buddy. 5+4=9 (cyfra doskonała). Centralną kopułę otaczają 72 posągi Buddy (7+2=9), każdy osadzony w perforowanej stupie. Z kolei na 6 kwadratowych tarasach jest 432 posągi Buddy (4+3+2=9). Świątynia prowadzi pielgrzymów przez rozbudowany system schodów i korytarzy z 1460 narracyjnymi płaskorzeźbami na ścianach i balustradach. Borobudur posiada jedną z najbogatszych na świecie kolekcji płaskorzeźb buddyjskich.

Zbudowana za panowania dynastii Sailendra świątynia nawiązuje do jawajskiej architektury buddyjskiej, która łączy rdzenną indonezyjską tradycję kultu przodków i buddyjską koncepcję osiągnięcia nirwany. Świątynia jest sanktuarium Buddy i miejscem pielgrzymek buddyjskich. Dowody sugerują, że Borobudur został zbudowany w VIII wieku, a następnie opuszczony po upadku królestw hinduistycznych na Jawie w XIV wieku i przejściu Jawajów na islam. Borobudur leżał przez wieki ukryty pod warstwami popiołu wulkanicznego i porośnięty był dżunglą. Światowa wiedza o istnieniu świątyni została zapoczątkowana w 1814 roku przez Sir Thomasa Stamforda Rafflesa, ówczesnego brytyjskiego wicegubernatora Jawy podczas panowania brytyjczykow w latach 1811-1814, późniejszego założyciela Singapuru, któremu o jej położeniu poinformowali rdzenni Indonezyjczycy. Sir. Thomas Stamford Raffles zorganizował wówczas pierwsze prace konserwatorskie i wykopaliskowe. Kompleksową odbudowę prowadzili Holendrzy z Theodoorem van Erpem na czele w latach 1907–1911. Od tego czasu Borobudur przeszedł przez kilka renowacji. Największy projekt renowacji został ukończony w 1983 roku przez rząd Indonezji i UNESCO, po czym w 1991 roku zabytek został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Borobudur to największa świątynia buddyjska na świecie wraz z Bagan w Birmie i Angkor Wat w Kambodży, zalicza się do największych stanowisk archeologicznych w Azji Południowo-Wschodniej . Borobudur pozostaje popularnym miejscem pielgrzymek, a buddyści w Indonezji świętują tu Dzień Vesaka (dzień śmierci Buddy, który przypada raz w roku w maju podczas pełni księżyca).

Zaopatrzeni w bilety pod postacią opaski z kodem kreskowym, jednorazowych klapek (były dwojga rodzajów), celem ochrony kamieni zabytku (potem klapki można sobie zabrać było do domu) i torby na buty wraz z butelką wody (to wszystko wydają w recepcji) udaliśmy się na zwiedzanie świątyni. Było gorąco i parno, pot spływał strugami. Woda była nieodzowna. W oddali grzmiało.

Pod świątynię podchodziło się szeroką aleją.

Potem po schodkach na kolejne tarasy (1-9). Im wyżej, tym wyższy stopień oświecenia. Na poszczególnych tarasach można było chodzić w koło.

Podziwialiśmy płaskorzeźby, posągi Buddy i ażurowe stupy.

Na szczycie była 1 wielka stupa.

Z góry roztaczały się widoki na okolicę i bujna zieleń. Zachodziło słońce. Okoliczne góry (których kształt miał przypominać postać śpiącego Buddy) były przymglone.

Zanosiło się na burzę. Wobec czego szybko schodziliśmy w dół. Z dołu podziwialiśmy jeszcze świątynię z drugiej strony.

Zaczęło padać, na szczęście nie za wiele. Powracając na parking do autobusu szliśmy przez długi korytarz kramów i byliśmy nachalnie nagabywani przez sprzedawców pamiątek, którzy najczęściej krzyczeli "discount". Gdy nie reagowaliśmy, krzyczeli "more discount". Oswobodzeni od napastników byliśmy dopiero w autobusie.

Udaliśmy się do Yogyakarta. Po drodze jednak, pomimo ze zrobiło się już ciemno odwiedziliśmy jeszcze mniejszą, lecz starsza od Borobudur swiątynię Mendut. Kierując się w stronę świątyni mijaliśmy piękny park.

Budulcem świątyni jest właściwie cegła pokryta kamieniem naturalnym. Budynek ten znajduje się na wysokim podpiwniczeniu, dzięki czemu wygląda bardziej elegancko i solidnie. Schody wznoszą się, a wejście jest skierowane na południowy zachód. Nad piwnicą znajduje się sień otaczająca korpus świątyni. Dach ma trzy kondygnacje i jest ozdobiony małymi stupami. Liczba zainstalowanych obecnie małych stup wynosi 48.

Wewnątrz głównej świątyni znajdują się trzy duże posągi Buddy: mianowicie Budda Dhyani Wairocana z gestem dłoni dharmacakramudry (mudra). Przed posągiem Buddy znajduje się płaskorzeźba w kształcie koła, po bokach której stoi para jeleni, symbol Buddy. Po lewej stronie znajduje się posąg Awalokiteśwary (Padmapāņi), a po prawej stronie znajduje się posąg Wajrapāņi.